Al enkele decennia wordt door wetenschappers gewaarschuwd voor de gezondheidseffecten die onze manier van omgang met onze planeet tot gevolg heeft. Bij de ontwikkeling van steden en dorpen in deze periode is er sprake geweest van een massale verstedelijking en ontgroening die tot gevolg heeft gehad dat de leefomgeving van bewoners in kwaliteit steeds verder is achteruit gegaan. Ik onderschrijf de visie dat dit een belangrijke factor is van de gezondheidsachteruitgang van bewoners in die stedelijke gebieden en met name in kwetsbare wijken. Deze bewoners zijn hierdoor ook weer het grootste slachtoffer van de huidige crisis. De verbinding met de natuur en al wat hierin leeft is voor veel mensen verbroken. De sociale aspecten zijn ondergeschikt gemaakt aan de stedenbouwkundige aspecten.

Bovendien zijn bewoners niet of nauwelijks betrokken bij de ontwikkeling van hun eigen leefomgeving. Er is een ander, meer mensgericht beleid nodig om de leefbaarheid van wijken te verbeteren. BewonerskrachtLimburg heeft de afgelopen jaren al veel ervaring opgedaan op dit terrein.

Wellicht bewust en/of onbewust zijn afgelopen jaren veel bewonersinitiatieven, waarin bewoners het voortouw hebben genomen, gericht geweest op een gezondere leefomgeving, zoals het realiseren van groenprojecten, moestuinen, voedselbossen, kookprojecten, speelvoorzieningen, recreatiemogelijkheden in de directe leefomgeving van deze bewoners.

In de huidige crisis wordt herstel van verbinding tussen leefomgeving, natuur, voedselvoorziening, recreatie etc. steeds nadrukkelijker gevraagd. Uit onderzoeken is gebleken dat bewoners die een verbinding hebben met de natuur zich tevredener en gezonder voelen dan bewoners die dit moeten missen. Daarnaast zijn deze oplossingen veel sneller en goedkoper te realiseren dan alle stedenbouwkundige oplossingen en bovendien kunnen deze oplossingen meestal in de directe leefomgeving van de bewoners worden gerealiseerd.